Ik las het op de blog van Pierre Gorissen. De spelregels trof ik daarna hier en hier.
SURFnet/Kennisnet geven gadgets weg.
Het was een wedstrijd. Wat zou jij doen met deze gadget? Er was wat onduidelijkheid of ik als medewerker van het basisonderwijs mocht meedoen. Gelukkig heeft Annet Smith goed opgelet en het is eigenlijk een beetje dankzij haar dat ik de stoute schoenen had aangedaan en dus een idee had ingestuurd. Harriet Damen had inmiddels toestemming verleend om de ideetjes die we hadden wereldkundig te maken.
Zo. Dat is nog eens een rommelige inleiding. Hieronder staat het idee dat ik had ingezonden. Ik had de review van Pierre over de Picoprojector gelezen en bekeken en had bedacht wat ik op onze basisschool er mee zou doen. Ik wist toen nog niet dat, ach, lees eerst maar gewoon het idee wat ik ingestuurd had.
Het idee
De toepassing die ik met de PicoProjector in het basisonderwijs zou uitvoeren is simpel, maar uitdagend voor de kinderen.
Een groepje kinderen gaat bewapend met de picoprojector gekoppeld aan een digitale fototoestel beginnen aan een zware uitdagende tocht door de school. Zij moeten een lange speurtocht oplossen.
Op de muren, vloeren en op het plafond zitten tal van aanwijzingen. Ook aan de onderkant van tafels, de binnenkant van kasten en zelfs op de toiletten hangen incomplete plaatjes waar geen touw aan vast te knopen is.
Op de picoprojector staat een serie aan plaatjes die werkelijk als de 'ontbrekende puzzelstukjes' dienen. Zo treffen de kinderen op het plafond boven de kapstok bijvoorbeeld een geheimzinnig bericht waarvan een flink aantal letters ontbreken. Met de combinatie 'projector en fototoestel' ga je alle plaatjes af die op het toestel staan om te kijken welke erbij zouden kunnen horen. Na het passen en meten door de projector te draaien en achteruit en vooruit te lopen of schuin op de muur te projecteren verschijnt de geheime boodschap aan de kinderen. De letters die worden geprojecteerd vallen precies in de lege plekken van het bericht. [spelling]
Aan de onderkant van de tafel in de hal treffen de kinderen een landkaart van Europa aan. Maar welk land ontbreekt? Wederom gaan de kinderen op zoek naar het bijbehorende plaatje en wellicht moeten zij weer draaien met de projector om het puzzelstukje te laten passen. [aardrijkskunde]
Vervolgens gaan de kinderen naar buiten en moeten zij precies 1 meter van de muur af staan. Ze projecteren een wit vierkant op de muur. De opdracht zegt: 'Dit is één vierkante meter. Tel alle stenen binnen dat witte vierkant'. Daarna moeten de kinderen schatten hoeveel stenen er zitten in een bepaalde muur van de school. [rekenen, meetkunde]
Tot slot krijgen de kinderen een erg moeilijke opdracht. Ze moeten een schat zoeken. De beginplaats is bij de w.c. Ze projecteren een filmpje via de spiegel op de muur, terwijl de anderen proberen te onthouden wat er wordt gezegd. In het filmpje zien ze hun eigen meester of juf. Die zegt: "loop de w.c. uit. ga dan die kant op. En ga daarna die kant op." De juf of meester zegt expres geen links of rechts, maar wijst met haar vinger de kant op die hij of zij bedoelt. Projecteren de kinderen het filmpje niet via de spiegel, dan lopen ze verkeerd.
Eenmaal aangekomen bij de schat treffen zij een doos met handpoppen en een cdspeler aan. De opdracht zegt: "film je eigen video clip" De cd speler wordt aangezet en de kinderen dansen met de pop voor de digitale camera. Eenmaal terug in de klas vertellen zij over de speurtocht en laten zij aan hun klasgenoten hun zelfgemaakte videoclip zien.
De PicoProjector neemt in dit geval de leerstof de klas uit. Kinderen gaan actief en fysiek aan de gang met de informatie uit de lesstof. Ze moeten 'concreet' gaan passen en meten en de denkstappen die zij normaal slechts in hun hoofd kunnen uitvoeren, worden met de PicoProjector op een uitdagende manier verschoven naar een nieuw soort onderwijs.
Het vervolg
Niet lang daarna kreeg ik een mailtje. Of ik niet in de gelegenheid was om naar de onderwijsdagen in Utrecht te komen. En of ik me dan rond half elf bij de stand van Kennisnet kon melden. Ik voelde de bui al hangen natuurlijk, dus was goedgemutst vertrokken die dag. Ik had een extra grote tas bij, want ik zou naar huis gaan met hele speciale gadgets. Ongeduldig stond ik al om kwart over tien bij het standje van kennisnet. Ik babbelde wat met Harriet, die niets losliet over waarom ik nou eigenlijk uitgenodigd was. Er verzamelde nog wat meer edubloggers en Pierre, Annet en Fons waren er ook bij. Gezellig. Er was ook wat pers aanwezig en de tijd kroop tergend langzaam vooruit. Harriet klom op een soort podium en klokslag half elf begon ze te vertellen over SURFnet en Kennisnet en waarom zij deze gadgets via deze wedstrijd de wereld in brachten. Ik luisterde maar half, want ik had mijn ogen gericht op de gadgets achter haar. Er stond niet één picoprojector. ER STONDEN ER WEL EEN STUK OF TIEN!!! Droomde ik? Ik kneep mezelf in de arm...
AU!!
Verdorie. Ik lag in bed. Alles gedroomd.
Berichten
