Teachmeet 2009

Het valt allemaal niet mee. Het leven van een Panda gaat niet over rozen. Eerst word ik ergens in den Nederlanden in een enveloppe gepropt om vervolgens bij ene Kobus uit mijn doosje gepeuterd te worden. Toen heb ik een paar dagen op een soort tafel gelegen. Ik heb vaak gedacht om te ontsnappen. Maar gelukkig heb ik dat niet gedaan. Want wat ik deze week allemaal beleefd heb?

Op een goede avond, ergens vorige week, werd ik van de tafel gegrist en belandde ik in een klein muf zakje. Naast mij zat een wat stijve meneer. S. Bos noemde hij zichzelf en hij vond zichzelf heel wat. Hoe dan ook. Een goed uur later werd ik weer uit dat zakje gehaald en ging ik van hand tot hand. Ik keek goed om me heen en ik bedacht dat ik op een verjaardagsfeestje was. De mensen wilde me allemaal van dichtbij zien. Ze wilde aan me voelen en drukte op mijn handje.

Maar al snel werd ik belachelijk gemaakt. "Wat moet je met zo'n ding als je de enige bent?" En ik was bang dat Kobus zich zou bedenken, me weg zou geven of .. erger nog.. in zijn klas bij het andere kinderspeelgoed zou leggen. Verschrikkelijk.

Maar nee. Kobus glimlachtte alleen en vertelde dat hij de week erop naar de NOT en de Teachmeet zou gaan. En daar zou ik allemaal vrienden treffen. Ik begon gewoonweg te gloeien in mijn handje van dit nieuws. Gingen Kobus en ik werkelijk op reis naar het verre oord Utrecht om daar mijn vrienden op te zoeken? Vanaf dat moment kon ik niet meer slapen van de spanning.

Donderdag was het dan zover. Ik mocht weer de hele dag in het zakje zitten, maar deze keer vond ik het niet zo erg dat het ietwat muf was. Meneer Bos was er ook weer en begreep niets van mijn enthousiasme. Hij zei dat Utrecht een dom dorp was. Je kon beter naar het paradijs Slotenvaart gaan. Ik zei dat het Slotervaart was, maar toen werd hij boos en hebben we een uur niet met elkaar gesproken.

Eenmaal in Utrecht hoorde ik Kobus mompelen dat hij de weg niet wist van de parkeergarage naar de Jaarbeurs. Gelukkig had hij Google Maps op zijn HTC touch staan en tesamen met zijn externe GPS ontvanger kon hij vrij snel de weg toch nog vinden. We gingen een groot gebouw in en ik hoorde lang alleen maar voetstappen. In de verte klonk wat geluid. Zouden we er bijna zijn? Ik hoorde iemand roepen 'Hé Kobus' en toen gebeurde het...

Ik werd uit de broekzak gehaald en daar zag ik niemand minder dan Bijtje. Ik riep 'Hé Bijtje' en we gaven elkaar een High Four. Wow.. Toen begon ik voor het eerst groen te gloeien. En Bijtje ook! Dat voelde geweldig. Ik wou nog een keer. Maar ene Fons begon te praten en iedereen werd stil.

Ik weet niet wat die meneer Fons allemaal zei, maar plots zag ik een grote Picachu en toen begon iedereen te klappen. Er verscheen een tijdklok op de muur en een mevrouw die al niet zo heel goed ter been was begon haastig naar voren te schuifelen. Toen de techniek het ook nog liet afweten stapte een andere mevrouw naar voren om de boel over te nemen.

Intussen nam Kobus zijn telefoon erbij. Hij was bezig om zijn telefoon in te stellen om de Wifi van KPN te ontvangen. Maar de browser van zijn telefoon kon zoveel data niet aan en zeurde herhaaldelijk over 'out of memory' en dus gaf Kobus het maar op.

Toen was het pauze. Toen zag ik ook nog 'Alien' en 'doodskopje' en we haalde oude herinneringen 'uit de doos'. (Herinneringen van toen we nog in de doos zaten.) Het was superleuk.

Toen was er een loterij en plots sprong Kobus op. Hij mocht naar voren komen om een prijsje uit te zoeken. En daar op tafel lag nog een 'Bijtje'. Kobus pakte het bijtje en ik wist niet hoe blij ik daarvan werd. Vanaf dat moment heb ik helemaal niet meer opgelet. Ik was alleen maar met Bijtje aan het kletsen.

Aan het eind van de avond werden bijtje en ik weer in de broekzak gestopt en we kletsten en kletsten. En meneer Bos was eerst boos en werd kwaad omdat we zoveel kletste en toen vertelde Bijtje dat ze op Muiderslot had gewoond, wat natuurlijk niet waar was, maar wat meneer Bos erg interessant scheen te vinden. Toen was het ineens allemaal goed en werd het nog erg gezellig. We kletsten tot we in slaap vielen.

Die teachmeet was niet alleen de avond waarop ik nieuwe vrienden heb leren kennen, het was ook een nieuw begin. Een begin van iets moois wat nog heel belangrijk gaat worden. Iets waarvan we over enkele jaren zeggen: "Ik was erbij.. Toen die eerste keer"