Mijn Duizendste Tweet - Een theatervoorstelling

Als je hier bent gekomen dankzij een link via twitter, dan heb je geklikt op mijn duizendste tweet. Er zijn veel momenten die je zelf groot en bijzonder moet maken, anders gaan ze stilletjes aan je voorbij. Je duizendste tweet is er zo een.

De eerste keer dat ik twitter gebruikte nam ik als het ware plaats in een bijzonder theater. Ietwat onwennig nam ik plaats en zat ik te wachten tot het toneel begon. Maar er gebeurde niets. Er zou toch wel iets spelen? Het lijkt er wel op. Wat doen anders al die andere mensen hier? Het zit stampvol. Ik wachtte en wachtte...

De mensen om mij heen waren rumoerig. Iedereen leek met elkaar te kletsen en zelfs de mensen van het theater die mij mijn stoel hadden gewezen waren druk met het publiek in gesprek. Het theaterstuk liet op zich wachten en ik begon dus maar wat om me heen te kijken. Dat is immers wat je doet als je zit te wachten. Misschien kende ik nog iemand.

In een rij achter mij hoorde ik een interessant gesprek. Het ging over iets wat mij bezig houdt en ik spitste mijn oren. Een man met een zware stem was in gesprek met een wat jongere dame leek het. Plots klonk er een vraag. Hij wist het niet en zij ook niet. Het antwoord brandde op mijn lippen. Maar ik hield stil. Het is niet netjes om je zo met een stel vreemden te bemoeien. Tevens kon de voorstelling zo beginnen.

Ik hield stil. Heel lang. Het publiek om mij heen leek te zijn vergeten dat ze in het theater zaten. Mensen gingen rondlopen. Enkelen draaiden zich om op hun stoel en begonnen een gesprek met de mensen in de rij achter hen. Wat is dit voor een theater? En wanneer begint in hemelsnaam de voorstelling?

Ik weet niet hoelang ik daar zat. Voor mij uit te staren. Mensen gingen weg. Ze gingen slapen. Anderen kwamen juist. Zij namen hun plaatsen in. Er was nooit rust. Vragen klonken. Antwoorden brandden. En het gordijn voor het podium ging nooit open.

En pas toen zag ik het. Ineens begreep ik het. Het publiek IS de voorstelling. Dit theater is slechts de buitenkant. Het publiek maakt de show. Er is niet meer dan dit. Verwacht je een spektakel daar op het toneel, dan blijf je wachten tot je een ons weegt. Het is de meneer naast je op die rode klapstoel die jou kan verbazen met wat hij weet. Het is die mevrouw in de rij voor je die je zal verbluffen met haar levenservaring. Het is die jongeman in het gangpad die weet wat jij wil weten. De voorstelling ís het publiek.

En pas toen.. nadat in die ene seconde het hele theater opnieuw leek te zijn opgebouwd.. deed ik mijn mond open. Ik zat niet langer in het theater. Ik was het theater. Ik maakte het theater. De oneindige voorstelling kreeg een nieuwe scène. Ik schreef mijn stukje erbij.

En terwijl ik daar zo mee bezig was kwam er nieuw publiek binnen. Vele hadden diezelfde blik in hun ogen als ik ooit had. Wanneer begin de voorstelling? Wat is dit voor een theater? Enkele van hen schreven eventjes mee en vertrokken weer. En jij.. jij bent gebleven en kijkt nu naar mij. Hoe ik zojuist mijn duizendste voorstelling gaf in dit wel hele bijzondere theater.