De titel van groenste stad klinkt de doorgewinterde Udenaar sowieso ietwat vreemd in de oren. Eerst was het buurdorp Veghel die zichzelf tot stad uitriep. Tot grote hilariteit van ons Udenaren natuurlijk. Want je kon jezelf toch niet tot stad promoveren? Je moet stadsrechten toch verdienen? Dat is mij altijd verteld. De 'ouwe' Udenaar moest zich daardoor naast gevoelens van trots toch ook ietwat schamen voor het feit dat ook Uden zich nu profileerde als stad. Verdikkeme nog aan toe. Groenste stad nog wel. Van Europa nota bene. Als wij de groenste stad zijn? Hoe zit het dan met de rest van Europa..
 |
| Van Wandeling Uden |
Kortom, de titel heeft alleen politieke waarde. Het zorgt voor leuke potjes met geld en daar is iedere gemeente blij mee. Ook wij. Maar of we nu werkelijk zo Groen zijn valt echt nog te bezien. En écht.. we zijn er helemaal niet mee bezig.
Maar goed. Vandaag hadden we dus tijd voor een wandeling door ons eigen stad/dorp en het leek ons wel interessant om eens te kijken hoe de nieuwe rotonde wordt aangelegd. Een spannend karwei. Want pal naast deze rotonde komt ooit nog eens een nieuw ziekenhuis. De zieken - met goede ogen - hebben dan een prachtig uitzicht op de Molen van Jetten.
 |
| Van Wandeling Uden |
Die molen was toevalligerwijs geopend vandaag en met mijn fototoestel in filmstand heb ik daar een soort van verslag van trachten te maken. Dat viel tegen, maar ik heb het geheel toch maar op youtube gezet. De zieke in het ziekenhuis die dag in dag uit naar de molen zit te turen en zich afvraagt of ie ooit nog eens die molen van binnen kan bekijken, kan dus mijn filmpje zien. Een soort sociale investering in de toekomst zeg maar.
De wandeling voerde ons langs het 'oude tunneltje' waar we 'nooit mochten spelen' en dus veel te vinden waren. Het tunneltje liep onder de rondweg door en het had een prachtige akoestiek. Dat was in het tijdperk lang voor Xfactor en Idols een geweldige plek om je muzikale talenten tentoon te spreiden. Hoe dan ook. Het tunneltje was op het eerste gezicht verdwenen. Er was groen. Veel groen. Het asfalt van de snelweg was weg. De omliggende bestrating was weg. Het was allemaal heuvelachtig gras en een heel stel beginnende boompjes.
 |
| Van Wandeling Uden |
Maar wat bleek. Een informatiebord wat nu al onder de graffiti zat wist ons te vertellen dat het tunneltje niet weg was. Slechts één kant was afgesloten. De andere kant was er nog wel. Het tunneltje was nu een vleermuizenhotel. Jawel. Kijk maar.
 |
| Van Wandeling Uden |
Ik heb even raar staan kijken. Ik voelde me alsof ik jaren mijn eigen dorp/stad was uitgeweest. En dat ik, nu ik terugkwam moest wennen aan de veranderingen die de tand des tijds hadden aangericht. Alleen ben ik niet weggeweest. Het gebeurde recht onder mijn neus. En we hebben er gewoonweg een prijs voor gehad. Voor dit soort groene plekjes. Opmerkelijk op zijn minst.
Uiteindelijk weet ik niet of de wandeling nu wijsheid bracht of niet. Ik voelde me wel plotseling oud. Inmiddels begin ik al over 'vroeger' te mijmeren. En ik weet dat je me pas echt kunt begrijpen als je daar bij was. Bij dat oude tunneltje. Zingen en schreeuwen terwijl we er snel onderdoor fietste. En nog eens.. En dan kikkervisjes zoeken in het water. En dan met modderige schoenen thuiskomen en keihard beweren dat we écht niet bij het tunneltje waren geweest. Dat deden we niet, want dat was gevaarlijk. Dat wisten wij ook wel.
Berichten
